Od lat, wraz ze wspólnikami z firmy produkcyjnej O Quadro, stawia na kino jako narzędzie zgłębiania typowych problemów młodości. W tym filmie Evandro Scorsin kieruje kamerę na siebie, mierząc się z dylematami związanymi z upływem czasu i narzuconą dorosłością. W ćwiczeniu z autofikcji, w którym kino i życie się przenikają, film jest również kinowym listem miłosnym do ukochanych mistrzów (zwłaszcza Nicholas Ray). Przemieszczając się między dwoma krajami i epokami, rejestruje zawrót głowy wywołany wykorzenieniem oraz reinwencje nieodłącznie związane z doświadczeniem imigranta.