Teraz, już dobrze po osiemdziesiątce, Delsener nie wykazuje większych oznak zwalniania tempa. W pewnym momencie kamera podąża za nim, gdy przemierza Nowy Jork, odwiedzając kilka koncertów jednego wieczoru. Jego zamiłowanie do organizowania widowisk widać, gdy przeciąga twórców filmu przez tłumy i kulisy, żeby móc porozmawiać z artystami i członkami ekipy. Te współczesne przygody przeplatają się ze spojrzeniami wstecz na najważniejsze momenty kariery Delsenera, odzwierciedlając jego własną intensywną nostalgię. Rzadko się zdarza, by dokument tak całkowicie ucieleśniał osobowość swojego bohatera.