Abdelkader ibn Muhieddine (po arabsku: عبد القادر بن محي الدين (ʿAbd al-Qādir ibn Muḥyiddīn), znany także jako emir Abdelkader lub Abdelkader El Djezairi (Abdelkader Algierczyk)), urodził się 6 września 1808 roku w El Guettana, w regencji Algieru, a zmarł 26 maja 1883 roku w Damaszku, wówczas w Imperium Osmańskim, a obecnie w Syrii. Był algierskim emirem oraz przywódcą religijnym i wojskowym. Mając zaledwie 20 lat, zjednoczył plemiona i poprowadził walkę przeciwko podbojowi Algierii przez Francję w połowie XIX wieku. Po kapitulacji był więziony we Francji, a następnie udał się na wygnanie do Syrii, gdzie poświęcił się poezji i nawiązał bliskie przyjazne relacje z Paryżem, który obsypywał go zaszczytami. Po tym, jak interweniował w obronie prześladowanych chrześcijan w Syrii, użył siły, by chronić chrześcijańskie rodziny, które licznie szukały schronienia w algierskiej dzielnicy, przed niechybną śmiercią.