Dość zakurzony czarno-biały materiał filmowy z lata 1966 roku rozpoczyna się od ujęć bikini, parasoli plażowych i eleganckich bywalców w okularach przeciwsłonecznych Foster Grant spacerujących po La Croisette. Następnie scena przenosi się do zaskakująco ponurego apartamentu hotelowego, gdzie Duke Ellington wyjaśnia, że choć kariera zawiodła go we wszystkie zakątki świata, po raz pierwszy odwiedza Riwierę Francuską. Ellington przyjechał tam wraz z Ella Fitzgerald na Festival International de Jazz w Juan-les-Pins, ale, jak z entuzjazmem mówi we wstępie, równie chętnie zaspokoi swoją miłość do sztuki nowoczesnej, oglądając z bliska dzieła Picassa, Caldera, Alberto Giacometti i Joan Miró. Każdy fan Ellingtona i/lub Fitzgerald dobrze wie, że zmontowaną wersję ich czterech wieczorów na Lazurowym Wybrzeżu wydano w 1966 roku jako dwupłytowy album. Wersja ta trafiła na CD w 1997 roku. Rok później obszerny, ośmiopłytowy zestaw zawierał komplet sesji Duke’a i Elli.