Trzy sklonowane wersje filmowca odprawiają seans spirytystyczny, by nawiązać kontakt z innym wymiarem. Zasady seansu, spisane w 1920 roku przez parapsychologa Herewarda Carringtona, przywołuje przed kamerą powieściopisarka Lynne Tillman. Zgodnie z tekstem na stole do seansu kładzie się róże, które duchy w innym wymiarze widzą jako światła, by służyły za drogowskaz. Duchowy wymiar seansu ukazują czarno-białe kamery wideo z początku lat 70., tworząc wizualnie oszałamiające obrazy smug światła, czarnych aureoli i linii skanowania, które bez końca wirują w nieznane.