Ukraina, 24 lutego. Zwyczajny zimowy poranek zmienia się w niezwykłe wydarzenie, a codzienne życie staje się częścią wielkiej wojny. Czas zwalnia, a przestrzeń się kurczy. I choć znany świat się wali, nadal trzeba podlać kwiaty i kupić karmę dla kota. Wybuchy, syreny, kolejki, schrony. Ewakuacja, drogi, punkty kontrolne, wolontariat. Wyjechać czy zostać? W którą stronę uciekać? Za lasem jest rzeka, a za nią most, ale nie widać go. W razie gęstej mgły spróbuj podążać za dźwiękami. Ten esej filmowy, nakręcony smartfonem, próbuje uchwycić poczucie „tu i teraz” u schyłku lutego 2022 roku oraz przyjrzeć się codziennemu życiu podczas wojny.