Pontecorvo jest jednym z tych włoskich filmowców, których neorealizm naznaczył na całe życie. Twierdzi, że postanowił zająć się kinem po wyjściu z projekcji „Paisa” Roberto Rosselliniego. Przyszły reżyser przebywał wówczas w Paryżu, rok po wojnie, podczas której stał się jedną z najważniejszych postaci włoskiego ruchu oporu i jednym z założycieli Frontu Młodzieży. Pozostawiając za sobą status bohatera wojennego, Pontecorvo zadebiutował jako reżyser filmem „Giovanna”, krótkometrażowym dziełem zapowiadającym karierę filmową poświęconą temu, co sam nazywa „dyktaturą prawdy”.