„… o dziewczynie, która fotografuje młodego mężczyznę w Central Parku. Siedzi na drzewie i gra na piszczałce. Nie podoba mu się, że go fotografuje, więc idzie za nią do domu, żeby odebrać jej film. Kochają się. Gdy śpi, wywołuje negatyw, ale na otrzymanym odbitce go nie ma. Czy był bogiem Panem?” – Ken Gay, Films and Filming „… ma wiele wspólnego z niuansami najtrudniejszymi do uchwycenia: pozorami w opozycji do zachowania; dziwactwami i niezgrabnością ekspresji, dykcji i kompozycji, które tworzą fakturę — w jednej chwili nieprzyjemną lub krępującą, a w następnej kunsztownie poruszającą, przy czym przepaść między nimi nigdy nie zostaje zasypana. Występują Joy Bang … i Frank Meyer, znudzony cherubin, który mógłby stać się kluczową, niejednoznaczną postacią we współczesnym kinie”. – James Stoller, The Village Voice Pokaz: Int'l Festival of Short Films, London, 1968 [Opis udostępniony dzięki uprzejmości Film-Makers' Cooperative]