W samym sercu Madrytu zniszczony las spoczywa w ciszy po burzy. Pasterze, owce i psy wędrują wśród konarów powalonych drzew. Nad nimi miasto rozbrzmiewa śpiewem ptaków, a z dołu dobiegają pomruki stada. Stare mury i nowe bariery zamykają ten obszar. Nocą na szczycie wzgórza jego granice zacierają się. Pod czarnym niebem wyłaniają się kontury jego mieszkańców. Ziemia rozbrzmiewa, a miasto lśni.