Miasto wyrasta pośrodku pustyni i ginie w swoim bogactwie. Kobiety są podwójnie zasłonięte, a ich wolność jest jeszcze bardziej zagrożona. Sarah urodziła się dzień po naftowym boomie. Należy do pokolenia, które wierzy, że dzięki pieniądzom może zdobyć wszystko, a zarazem widzi, jak każde jego pragnienie zostaje udaremnione, gdy stoi w sprzeczności z surowymi prawami kraju. Niepokoi ją banalność jej życia, a innych niepokoi swoją urodą i wolą doprowadzania wszystkiego do skrajności. Nie boi się pustyni, wiatru, niczego. Pragnie czegoś innego: opuścić pustynię, której nienawidzi i na której przebywa wbrew własnej woli. Włóczy się po pustych ulicach limuzyną, zabija czas, rozmawiając przez telefon, prowokuje nieznajomych. Stopniowo na pustyni narastają napięcia, budząc ukryty niepokój, przerywany wybuchami szczęścia, ekstatycznego śmiechu i zmysłowości, aż wszystko osiąga punkt kulminacyjny.