Istnieje otwarta przestrzeń: rodzaj mikroklimatu stworzonego z pragnienia ponownego zalesienia myśli; rodzaj szklarni, w której kiełkują kreolskie nasiona możliwej przyszłości. W obliczu immanencji ziemskich i widmowych obecności, które organizują się w obrazy i przywołują wzajemne otwarcie zmysłów, wspomnienia rozrastają się jako przemijające doznanie, prowadząc do zrozumienia, które dokonuje się w ciele. Środkiem transportu jest tu inność.