Przygląda się ponownie dwóm turą francuskich wyborów prezydenckich z 2007 roku (22 kwietnia i 6 maja 2007), w których przywódca konserwatystów Nicolas Sarkozy odniósł wyraźne zwycięstwo nad swoją socjalistyczną rywalką, Ségolène Royal. W obliczu aktywistki, dziennikarza, postaci politycznej i gigantycznej machiny medialnej uruchomionej z tej okazji widz zostaje wciągnięty w wydarzenia bez rzeczywistych ani wyczerpujących wyjaśnień. Dziwnie, chaos wydaje się zorganizowany. Podobnie jak wtedy, gdy rozważamy zakres „nieplanowanych” wydarzeń, które zyskują rozgłos w mediach — do tego stopnia, że zastanawiamy się, czy rzeczywiście nie są planowane. Czy cały ten okres niepokojów został wyraźnie wprawiony w ruch przez aktywistów społecznych, agitatorów, zwykłych ludzi, polityków i agentów reklamowych?