Poprzez dwie równoległe linie fabularne film śledzi losy ochotniczego zespołu ewakuacyjnego na froncie we wschodniej Ukrainie, dowodzonego przez młodego, przedwcześnie stoickiego Antona, a także wojenną codzienność i nieoczekiwaną przyjaźń dwóch starszych kobiet — pragmatycznej Zinaidy i rozmarzonej, patrzącej na świat przez różowe okulary Taisii — które postanowiły pozostać w swoich domach w obecnie wyzwolonym obwodzie czernihowskim. Podczas gdy Anton codziennie stawia czoła najbardziej namacalnym koszmarom wojny, uczestnicząc w pilnych, desperackich próbach ratowania najbardziej bezbronnych, którzy często nie chcą lub nie mogą wyjechać, Zinaida i Taisia starają się podejmować wszelkie dostępne im formy oporu — od modlitwy i pisania poezji po ukrywanie historycznych tablic pamiątkowych i przekazywanie ukraińskiej armii informacji wywiadowczych.