Antonín Kachlík chciał kręcić filmy zaangażowane, poruszające moralne dylematy klasy robotniczej, ale w epoce normalizacji mógł jedynie głosić, że osoby o chwiejnych poglądach ostatecznie przyjmą pożądany sposób myślenia. Dotyczy to również adaptacji książki Jiří Švejda o niepewnej karierze młodego technologa w cegielni — uproszczone rysunki postaci i fabuły, plakatowo martwy język oraz podręcznikowe omawianie bolączek społecznych budzą zastrzeżenia; ideałem staje się kodeks socjalistycznego budowniczego.