Czy uzasadnione jest pragnienie wyznaczenia granic terytorium, czy też oznacza to odebranie mu jedynej przestrzeni, w której może się urzeczywistnić: wnętrza osoby, która je wyraża — w tym przypadku jej ojca? A jeśli tak, jak z szacunkiem nakreślić pojęcie terytorium? Dla jej ojca każdy wysiłek związany z przestrzennym ujmowaniem jest zarazem mentalny i fizyczny. Wędrując, jej ojciec wytycza swoją ziemię zarówno w myślach, jak i fizycznie. Doświadczenie odgrywa zasadniczą rolę w wytyczaniu terytorium. Zineb Sedira ukazuje napięcie między „wnętrzem” — mentalnym postrzeganiem świata — a „fizycznością” — fizycznym urzeczywistnieniem terytorium. Czy pojęcie terytorium nie jest nierozerwalnie związane z doświadczeniem ciała? W doświadczeniu jej ojca te dwie odmienne kategorie — ciało i terytorium — zdają się stanowić nierozerwalną całość, gdy mowa o przedstawianiu ziemi. Z takiego punktu widzenia wyłania się postrzeganie terytorium zarazem precyzyjne i niejasne.