Plany architektoniczne, grafiki przedstawiające abstrakcyjne formy, które stopniowo stają się rozpoznawalnymi obrazami, fotografie fasad, teksty opisowe. Perel powraca w miejsce, w którym niegdyś działał Clandestine Detention, Torture, and Extermination Center (ESMA), ale tym razem podchodzi do niego inaczej. Nie tylko dlatego, że wchodzi od innej strony niż ta, która wyznacza jego wejście do społecznej wyobraźni, lecz także dlatego, że jego podejście ma na celu kontemplację już nie budowy nowego miejsca, lecz zniszczenia przestrzeni. Ta zagłada, zdaje się mówić Perel, obala znacznie więcej niż kolumny, cement i metalowe belki.