Aisha myślała, że odnalazła szczęście u boku Arifa, osoby, która idealnie dopełniała jej życie. Dzięki temu nie wahała się usuwać wszelkich przeszkód, nawet tych najtrudniejszych, by udowodnić, jak wielka jest jej miłość. Tak naprawdę miłość, w którą wierzyła Aisha, nie tylko dała jej skrzydła, by wznieść się wysoko, lecz także strąciła ją z samego szczytu, skazując na wędrówkę przez dżunglę bez wyraźnego celu. Aisha zaczęła więc pytać: Czy decyzje, które dotąd podjęła, były słuszne? Gdzie miłość znajdzie swoje ujście? Bóg jest naprawdę Wszechdobry, a podróż przez Ningxia uświadomiła Aishy, że czas jest kolejną postacią Jego dobroci. I najważniejszy nie jest początek, lecz koniec. Zawsze koniec.