W niewielu krajach uczniowie są tak bezlitośnie segregowani jak w Niemczech. Hauptschule postrzegana jest jako przechowalnia nieudaczników, głupich, leniwych i skłonnych do przemocy. Nikt dobrowolnie nie wybiera szkoły średniej niższego stopnia. Uli Kick przez rok obserwował klasę dziewiątą w monachijskiej szkole średniej niższego stopnia, podczas jej ostatniego roku nauki. W jego filmie wypowiadają się wyłącznie prawdziwi znawcy szkół średnich niższego stopnia: nauczycielka, która kocha swoich uczniów i walczy o ich obecność oraz uwagę. I oczywiście sami uczniowie, którzy muszą walczyć z beznadzieją i okresem dojrzewania, ale przede wszystkim z warunkami, z jakich się wywodzą. Połowa z nich ma tylko jednego rodzica, a wielu w domu mówi niewiele po niemiecku albo wcale. Niektórzy byliby zupełnie zdani na siebie, gdyby nie ich nauczycielka i wspaniały woźny, który z jednej strony dba o porządek dzięki monitoringowi wideo, a z drugiej wykazuje większe zainteresowanie problemami uczniów niż niektórzy z ich rodziców.