Film „Un figuier au pied du terril”, nakręcony w Libercourt, w departamencie Pas-de-Calais, splata różne świadectwa, w szczególności Nanass i Hélène, dwóch babć, pochodzenia odpowiednio algierskiego i polskiego. Ukazuje przy tym kolejno kolonialne traktowanie ludności robotniczej, dominację mężczyzn oraz segregację mieszkaniową, której potomkowie Nanass wciąż doświadczają. Dialektyka filmu nie wyklucza chwil poetyckich rozgrywających się w ogrodzie Nanass, gdzie wciąż otacza się troską drzewo figowe, w tym samym wieku co pobyt Nanass we Francji, choć zimno nie pozwala mu owocować. Skromne drzewo z Południa, przesadzone na ziemię Północy, staje się alegorią rodziny tej niezwykłej babci: na zawsze wyrwanej z korzeniami, lecz wciąż stojącej, która nadal ma nadzieję na lepsze dni, gdy jej „drzewo genealogiczne” wreszcie wyda obfity owoc...