W samym środku osobistego i zawodowego kryzysu zaczynam obsesyjnie filmować wszystko: rodziców, dziadków, dzieci, przyjaciół, kochanków, siebie i psychoterapię. Część nagrań powstaje za zgodą, część jest „kradziona”, a część to materiały rejestrowane przez całe życie, pozornie bez innego celu niż przyglądanie się sobie: kim jestem? Zestawiając cały ten materiał, to, co osobiste i intymne, staje się narracją: moje niedawne rozstanie, rozstanie moich rodziców, moja nieudolność jako matki. Rezultatem jest swego rodzaju intymny pamiętnik, który, stając się publiczny, jest być może obsceniczny. Ale gdzie przebiegają granice między tym, co powinno pozostać prywatne, a tym, czym można się dzielić? Tym bardziej dziś?