Węgierski szpital. Leżą w nim starsi pacjenci. Większość nie ma nadziei na wyzdrowienie, porzuciły ich nawet rodziny. Całymi dniami obserwują, jak świat toczy się dalej, albo po prostu zamykają się w sobie. A jednak wciąż tli się w nich nadzieja: od czasu do czasu zbierają siły i zaciskają pięści, a nawet znów stają na nogi. Zamiast prostego reportażu reżyser Pál Zolnay i operator Elemér Ragályi układają na nowo obrazy rozpaczy, choroby i śmierci, wewnętrznej siły, figlarności i nadziei, tworząc liryczną filmową poezję.