W 1924 roku Henryk Berlewi, awangardowy artysta związany z grupą konstruktywistyczną „Blok”, opublikował teorię „mechanofaktury” – innowacyjnego rozwiązania w budowaniu obrazu, polegającego na zastąpieniu zróżnicowanej faktury płótna dwuwymiarowymi odpowiednikami wizualnymi, takimi jak rytm linii i płaszczyzn, schematyczne zestawienie form geometrycznych oraz paleta barw ograniczona do czerni, czerwieni i bieli. Mechanizując środki wyrazu, Berlewi dążył do uzyskania efektu zróżnicowania faktury bez odchodzenia od nieodłącznej dwuwymiarowości malarstwa. Ruch powstający przez nadanie obrazowi rytmu Berlewi opisał tak, jakby opisywał film, co skłoniło Marcin Giżycki do stworzenia tej rekonstrukcji w formie ruchomego obrazu.