Ten film, przyglądając się otwartym księgom, zrabowanym przedmiotom i pocztówkom, poszukuje imperialnych fundamentów świata, w którym żyjemy. W tej rozległej perspektywie skupia się na zniszczeniu żydowsko-muzułmańskiego świata, który istniał w Afryce Północnej, i próbuje na nowo uczynić go wyobrażalnym i możliwym do zamieszkania. Narrację w pierwszej osobie prowadzi algierski Żyd i palestyński Żyd, a film odrzuca imperialne historie tych miejsc. Przedmioty więzione w muzeach i archiwach poza miejscami, z których je zrabowano, to jedynie widoczny wierzchołek góry lodowej masowego kolonialnego grabieży Afryki. Film zgłębia ogromne bogactwo zgromadzone dzięki wydobyciu surowców, wyzyskowi pracy, wiedzy i umiejętności, w tym „bogactwu wizualnemu” uzyskanemu przez stawianie ludzi przed kamerami kolonizatorów.