W 1990 roku filmowiec Jan Špáta udał się na pogranicze północnomorawskie, by dołączyć do fotografa Jindřicha Štreita. Bliskie jego sercu były czarno-białe, społecznie zaangażowane zdjęcia przedstawiające najzwyklejsze sytuacje z życia; stanowiły one sposób, by zaświadczyć o społecznym i duchowym stanie czeskiego społeczeństwa u progu wolności. „Pozwalając się porwać światu fotografii Štreita, stworzyłem pod względem treści jeden z moich najbardziej surowych filmów” — słusznie mówi Špáta. Štreit wspomina: „Pokazywałem mu różne scenerie, mówiłem, co mogłoby go zainteresować i co mogłoby mu się spodobać; prawdą jest, że miał bardzo łatwe zadanie z dwóch powodów. Po pierwsze, ci ludzie byli przyzwyczajeni do pozowania do zdjęć, a po drugie, wybierałem najatrakcyjniejsze scenerie i najatrakcyjniejszych ludzi. Wiedziałem, że dobrze wychodzą na zdjęciach i że sytuacje te niosą ze sobą treść”.