W pustym teatrze pojawia się złożony krajobraz. Bez widocznej ingerencji człowieka dochodzi do serii gwałtownych, magicznie wywołanych zdarzeń. Te (nie)naturalne katastrofy doprowadzają do zawalenia się scenografii. W miarę trwania nagrania pozostałości rekwizytów, które po nich pozostały, zdają się w niewytłumaczalny sposób ponownie składać w całość. Powolny i kontrolowany zapis tych wydarzeń jest – podobnie jak upływ czasu w pracy – kolisty.