Film ukazuje charakterystyczny styl Fitch i Trecartina, pełen absurdalnych scenek przerywnikowych i ironicznej hiperboli. „Yielders Path” zawiera również zygzakowate ujęcia z perspektywy pierwszej osoby wykonane za pomocą quadrokoptera, często skupiające się na elementach sufitu z pełnym powagi szacunkiem. Fabuła oscyluje między prozaicznym detalem a mocno nasyconymi wybrykami, czemu wtóruje bazarowa ścieżka dźwiękowa, przeplatająca kompozycje o atmosferycznym charakterze z muzyką pop. „Yeilders Path” jest wyświetlany na suficie pomieszczenia z czarnymi zasłonami, z tej samej perspektywy, co znaczna część jego tematyki. Duży futon i teatralne fotele umieszczone między sztucznymi roślinami tworzą zachęcające warunki do oglądania.