We wrześniu 1959 roku sześciu Europejczyków wyrusza z Cook's Bay na południowym wybrzeżu holenderskiej Nowej Gwinei, obecnie Papui Zachodniej lub Irian Jaya, by przebyć wyspę na północ, na jej drugi kraniec. Podróż przez niezmapowane tereny (450 mil w linii prostej) trwała siedem miesięcy; zginęło trzech tragarzy z ludu Muyu. W pobliżu obu wybrzeży członkowie ekspedycji spotykali mieszkańców wiosek, którzy zapraszali ich do udziału w obrzędach i do zamieszkania z nimi. W głębi wyspy wszyscy mieszkańcy trzymali ich na dystans, a ekspedycja była zależna od zrzutów żywności i zaopatrzenia z Hollandii. Wspinacze przekroczyli wysokość 10 000 stóp, zbudowali 14 mostów i zmagali się z pijawkami oraz malarią. Narrator skupia się na opisie dzikich ludzi z epoki kamienia, łowców głów i kanibali.