Jest rok 1985, a Łotwa wciąż znajduje się pod okupacją sowiecką. Ceniony łotewski dyrygent chóralny Haralds Mednis zostaje wykluczony z udziału w Narodowym Festiwalu Pieśni i Tańca, a symboliczna łotewska pieśń „Gaismas pils” („Zamek światła”) nie trafia do programu festiwalu. Chóry i publiczność skandują jednak nazwisko Haraldsa Mednisa i próbują skłonić go do poprowadzenia „Gaismas pils”, wbrew cenzorom. Film jest próbą wyobrażenia sobie, co mogli czuć wówczas, w 1985 roku, ludzie pracujący w aparacie państwowym, którego zadaniem było tłumienie wszelkich aktów buntu.