Film, dedykowany Paolo Volponiemu, ukazuje się w przelotnych przebłyskach zza chmur przesuwających się nad miastem Urbino. Obrazy, pogrążone w częściowym bezruchu, odsłaniają ból kulturowej izolacji, widziany oczami duszącego otoczenia i obsesyjnego odtwarzania przeszłości. Z murów miasta, poprzez różne zestawienia cegieł i wspomnień, sączą się niepokojące wspomnienia, oscylujące między snem a rzeczywistością.