Codzienna melancholia, pijaństwo w gronie przyjaciół, rozmowy i upływ czasu: dzienniki wideo zrealizowane przez Lionela Soukaza dokumentują wczesne lata 90., ogon komety ciągnący się za tymi niekończącymi się zimowymi latami oraz koszmar lat AIDS. Zmontowane trzydzieści lat później przez Lionela Soukaza i Stéphane’a Gérarda są jednak także hołdem dla Hervé Couergou, ukochanego partnera, który znajduje się w centrum wszystkich filmowanych scen. Powoli, w rozmowach par i przyjaciół, nakładają się na siebie duch dandysa i intymne wyznanie. Wyłania się portret sposobu radzenia sobie z epoką i jej bólem, który pod pozorem upamiętnienia stara się utrwalić żywą obecność.