Zza kulis Claire Doyon czyta tekst autorstwa Silvii Federici. Tekst rozwija zagadnienie roli psychologii w utrwalaniu systemu patriarchalnego i kapitalizmu; analizuje metody stosowane przez psychologów, by skłaniać do przystosowania się do struktur społecznych, zamiast do ich rozmontowywania. Argumenty ilustrują obrazy wyświetlane na ekranie: najpierw ujęcia taśm montażowych i wykonywania prostych, monotonnych prac. Wkrótce jednak obrazy zagłuszają słowa: widzimy wyzwolone ciała, młodą kobietę. To Penelope, córka reżyserki, znajdująca się w spektrum autyzmu, która daje wizualne wytchnienie od bezwzględnych realiów wypełniających nasze uszy.