W rodzimej kinematografii nadchodzi era „agitpropfilmu”. Życie prywatne jednostki zostaje uznane za fikcję. Człowiek zostaje albo wykluczony, albo rozpływa się w uporządkowanych szeregach mas pracujących. Współczesna rzeczywistość przedstawiana jest na ekranie jako pole nieustannych walk klasowych. I dopiero pojawienie się dźwięku na początku lat 30. stopniowo przywraca kinematografię radziecką prostym ludzkim wartościom.