Od dawna żyjąca w separacji z ojcem, cenionym izraelskim malarzem, reżyserka odwiedza w Tel Awiwie wystawę jego najbardziej poruszających i odkrywczych autoportretów. Ma nadzieję, że wystawa pozwoli jej lepiej zrozumieć ojca jako człowieka i artystę, a także stanie się katalizatorem odnowienia więzi między nimi, dlatego postanawia wszystko sfilmować. Prowadząc szczere rozmowy z innymi członkami rodziny, odkrywa narastające przez całe życie poczucie zaniedbania i zaczyna rozumieć, jak bardzo jego nieobecność podkopała jej poczucie własnej wartości. Choć miłość ojca wciąż jej umyka, z niezwykłą determinacją próbuje nadać sens tej pustce.