Na małym placu w niewielkim andyjskim mieście Merida w Wenezueli rozgrywa się osobliwa walka między przestrzenią a czasem, z której jedynym wyjściem jest spisanie mitycznego paktu między tym, co synchroniczne, a tym, co diachroniczne. Kino etnograficzne dobrze zna te sprzeczności: między dobrą formą a dobrą treścią, między widzeniem a mówieniem, które przekształca jakościowy wymiar spojrzenia w miarę o koniecznie ilościowym charakterze. Ten film opowiada o placu, ale także o problemach związanych z opisywaniem przestrzeni, które stały się miejscami.