Wideo jednokanałowe, instalacja dwukanałowa. Podczas realizacji Scanner aktorowi wielokrotnie pokazywano krótki fragment sceny z horroru, a kamera rejestrowała jego twarz, gdy oglądał scenę i opisywał to, co widział na ekranie monitora. Początkowo obraz był mocno zniekształcony w wyniku technicznego zakłócenia i dopiero stopniowo stawał się dla aktora wyraźny i czytelny w kolejnych rundach oglądania. Z każdą kolejną rundą, w miarę zmniejszania zniekształceń obrazu, scena grozy opisywana przez aktora stawała się coraz bardziej sugestywna. Ponadto, w kolejnych rundach aktor, oprócz opisywania, miał naśladować postacie, w miarę jak stawały się dla niego rozpoznawalne. W rezultacie powstaje narracja we fragmentach, krążąca wokół mrocznego jądra. Obrazy pojawiają się w umyśle widza jedynie przelotnie i zmiennie, stopniowo zlewając się w tajemniczą scenę.