Winder to antywojenny dramat, tragikomiczna opowieść o słynnej, pozornie staroświeckiej, lecz często spotykanej miłości między rodziną i przyjaciółmi, która w tej adaptacji przybiera formę narodową. Film opowiada o dwóch kopaczach studni, Misuli (Boro Stjepanovic) i Puji (Ljubomir Bandovic), których sprzeczne postawy i poglądy w codziennych sprzeczkach ujawniają pozorną wzajemną wrogość i obojętność, ale także radość z tego, że są skazani na wspólne życie. Misula jest pod tym względem uosobieniem starego mędrca, a jego czeladnik Pujo — naiwnym, porywczym hedonistą. Gdy samoloty krążą nad nimi i bombardują Serbię, ci dwaj zwyczajni ludzie, nieświadomi rozgrywających się wydarzeń, przez wiele godzin kopią studnie, w sardoniczny, lecz humorystyczny sposób rozładowując przytłaczający ciężar codzienności i własnego życia. Poza kopaczami studni, nieświadomymi historycznej chwili, w pewnej wiosce w Valjevo toczy się niemal dziwaczna, pokojowa codzienność — aż do chwili, gdy rozlega się odgłos eksplozji, zwiastujący nadejście zabójczego czasu.