Lektura utworów poetów Byrona, Keatsa, Brontë, Tennysona i Coleridge’a oraz piosenki z mrocznego repertuaru wokalistki Nico, zestawione z portretami z filmów Philippe’a Garrela z około 1975 roku i The Chelsea Girls Andy’ego Warhola, wirującą muzyką elektroniczną Ash Ra Tempel, nową ścieżką dźwiękową na gitarę elektryczną Jamesa Creeda oraz utworami do piosenek Grahama Dowdalla, znanego jako Gagarin, byłego członka The Faction, a także nowymi obrazami Tamizy — razem tworzą elegię o ikoniczności, wokalności, skończoności i samotności.