Film opowiada historię Anzirat, starszej kobiety mieszkającej w małej wiosce w radzieckim Uzbekistanie wraz z synem, synową i ich dziesięcioma dziećmi, samymi chłopcami. Ze względu na surowość mieszkańcy wioski nazywają Anzirat „Generałową Babcią”. W latach 30. Anzirat kierowała głównym gospodarstwem we wsi i wiele przeszła. Nawet na starość Anzirat nie chce odpoczywać i nie potrafi pogodzić się z lenistwem, chciwością i niedbalstwem niektórych mieszkańców. Próbuje zaprowadzić porządek w rodzinie. Jej syn jednak zamiast pomagać ciężarnej żonie, cały wolny czas poświęca na stworzenie rodzinnej drużyny piłkarskiej. Dopiero po śmierci Anzirat mieszkańcy wioski uświadamiają sobie, jak pusto jest w ich wsi bez niej. Czują, że Anzirat była sumieniem ich wioski.