„Czas to coś, co się kończy. Czas jest ograniczonym czasem doświadczanym przez czującą istotę. Istotę świadomą czasu, to znaczy – dostosowującą czas poprzez to, co Korzybski nazywa zachowaniem intencjonalnym o podłożu nerwowo-mięśniowym w odniesieniu do środowiska jako całości...” – William S. Burroughs. Jako urządzenie indeksujące czas jego możliwości ograniczają się do skończonej przestrzeni, w której przyporządkowuje obrazy kodom czasowym. Jednak pewien dziwny element zakłóca obwód: duch, Coś, niedoskonały sobowtór, który nadpisuje przestrzeń przemierzaną przez urządzenie. W ten sposób powstaje wypadek temporalny właściwy temu aparatowi technicznemu, w którym dwie różne temporalności rywalizują o tę samą przestrzeń – elektroniczne limbo, gdzie krystalizuje się temporalna chimera.