Pewnego zimnego lutowego poranka 12-letni Niki wraz z rodziną przybywa na stację metra w Charkowie, by schronić się przed przerażającą wojną, która szaleje na zewnątrz. Dla rodziny Nikiego światło dnia oznacza śmiertelne niebezpieczeństwo, a chłopcu nie wolno opuszczać terenu stacji; żyje w nieustannej poświacie neonów. Błąkając się bez celu wśród porzuconych samochodów i po opustoszałych peronach, Niki poznaje Vikę (11 lat) i otwiera się przed nim nowy świat. W miarę jak ich więź się zacieśnia, dzieci znów znajdują w sobie odwagę, by poczuć słońce na twarzach.