Film nakręcono w Berlinie, a zmontowano i uzupełniono w Warszawie. W. Jewsiewicki uważa, że kopia przygotowana przez niemieckie studio zawierała liczne zniekształcenia myśli pisarza, dlatego reżyser Juliusz Zagrodzki powierzył Eugeniuszowi Modzelewskiemu przeróbki scenariusza i dokrętki z udziałem dwojga głównych bohaterów. Zakładając, że program filmu wiernie oddawał jego treść, ekranowa wersja „Piękna życia” rozwijała się następująco: Piotr Rozłucki, syn i wnuk powstańca, wychowywał się w Korpusie Michajłowskim, z dala od ojczyzny i wszelkich wspomnień. Po awansie na oficera, dzięki staraniom rodziny, został przydzielony do pułku stacjonującego w Polsce, gdzie w domu swego przełożonego, generała Polenowa, poznał jego córkę Tatianę. Jednocześnie zbliżył się do kręgu patriotycznej młodzieży. W młodym oficerze trwa wewnętrzna walka: z jednej strony namiętna i odwzajemniona miłość do czarującej Rosjanki, z drugiej — sumienie, ojczyzna i obowiązek.