Posługując się kafkowskim powiedzeniem „kto nie szuka, ten nie znajduje, ale kto nie szuka, zostaje znaleziony”, Sánchez rozpoczyna epizodyczną opowieść napisaną i nakręconą w zaledwie 27 godzin, której akcja toczy się niemal w całości w jednym miejscu przypominającym, w bardzo wystylizowany sposób, więzienie. Tam Alejandro, młody lumpenproletariusz, wchodzi w interakcje z różnymi postaciami, które niespodziewanie pojawiają się w tej przestrzeni, wywołując sytuacje nawiązujące do jego skromnych prób przetrwania poprzez odsprzedawanie lub wymienianie przedmiotów. Voy y vuelvo ma formę wypowiedzi o charakterze antropologicznym, co odzwierciedla zainteresowanie reżysera językiem Mapuczów, widoczne w Cautiverio Feliz i Date una vuelta en el aire; włącza też elementy kultury popularnej, a czyściec staje się w nim powracającym motywem.