Na początku lat 70. XX wieku w sklepach muzycznych pojawiła się płyta gramofonowa zatytułowana „Muzyka lutniowa XV–XVII wieku”. Odniosła prawdziwie oszałamiający sukces i była niemal w każdym radzieckim domu. Pierwszym utworem na płycie była „Canzone” kompozytora Francesco da Milano (1497–1543). Do melodii „Canzone” poeta Henri Volokhonsky napisał wiersz „Nad błękitnym niebem”, wykorzystując biblijne obrazy ze Starego Testamentu, z Księgi proroka Ezechiela. Pieśń „Pod błękitnym niebem” stała się najsłynniejszą balladą, a aria „Ave Maria” — światowym przebojem operowym. Nagle, dwadzieścia lat po wydaniu płyty, okazało się, że przypisywane włoskim kompozytorom z okładki utwory nie są ich dziełami, a ich autorem jest bohater naszego filmu — samouk Vladimir Vavilov. W filmie Andrey „Ryusha” Reshetin, skrzypek i badacz rosyjskiej muzyki oraz języka epoki baroku, opowiada o tajemnicach muzyki.