Było nas trzech — Griszka, Kanataj i ja. Siedzieliśmy na płaskim głazie niedaleko młyna i bezczynnie rozmawialiśmy o niczym. Najmłodszy z nas jest Kanataj, blady, chudy chłopak. Jest ode mnie o dwa lata młodszy, a wygląda, jakby mógł być młodszy o jeszcze parę lat. Griszka jest rudy i ma grube wargi. Jest już po trzydziestce, co stawia go w centrum naszej przypadkowej kompanii. Poza tym zajmuje najwyższe, w naszym rozumieniu, stanowisko urzędowe — kieruje miejscowym młynem. A pokrywający go od stóp do głów pył mączny zawsze nam o tym przypomina.