Pisarz Bektas-agha, przybywając do rodzinnej wsi, wspomina dzieciństwo: wcześnie zmarła matka, niefrasobliwy ojciec, który poślubił piękną Kulimbalę, oraz nauczyciel Sagatbai. Był to czas kolektywizacji. Bai i jego poplecznicy, grając na uczuciach ludzi obawiających się głodu, namówili kołchoźników do barytmy — kradzieży stada od sąsiadów. Członkowie komórki zaproponowali ukaranie wszystkich sprawców, ale stanowili oni większość mieszkańców wsi. Nauczyciel przekonał ich, że nie można karać ludzi za ich ciemnotę, trzeba zaś odnaleźć podżegaczy. Tak więc, przezwyciężając analfabetyzm i opór bandytów Baia, kołchoźnicy stopniowo poprawiali swoje życie.