Natura otuliła nas i pomogła nam zaistnieć, a nawet nauczyła nas, jak odwdzięczyć się jej pieszczotą, gdy dorastaliśmy. Potem zaczęliśmy ją dotkliwie ranić, wykorzystując jej dary, by rozwijać się jej kosztem. Patrzy na nas niechętnie, lecz znosi nas, jak zrobiłaby to matka. Czasami jednak wpada w szał i ostrzega nas trzęsieniem ziemi, pandemią lub tsunami. Czy kiedykolwiek nauczymy się nie wykorzystywać naszej matki, lecz pokornie dzielić się jej darami z szacunkiem i wdzięcznością?