Carlos Vives wspomina swoje życie w Santa Marta i Bogocie w Kolumbii. To właśnie tam jego artystyczna wrażliwość stała się rzeczywistością. W intymny sposób opowiada o znaczeniu, jakie dla jego wczesnej edukacji muzycznej mieli ojciec i brat, oraz o piosenkach wędrownych artystów, którzy odwiedzali jego dom i na zawsze stali się dla niego inspiracją. Carlos mówi o głosach ulicy, które nadały jego piosenkom wyjątkowe brzmienie i pomogły mu wynieść kolumbijską muzykę na sam szczyt światowej sceny.