Takeshi Murata i Christopher Rutledge kontynuują w Larry zabawną eksplorację zarówno ostrego jak brzytwa hiperrealizmu komercyjnego CGI, jak i jego rozpływającego się, anarchicznego rozpadu. Tytułowy bohater — pies o przymkniętych oczach, który gra w koszykówkę — przemierza serię coraz bardziej osobliwych i chaotycznych pętli. Do ścieżki dźwiękowej z elektronicznymi rytmami podkręconymi do maksimum te winiety tworzą ludyczne studium morfologii i ruchu, w którym psi protagonista bezustannie skacze, mnoży się, obrywa wiadrami i rozpływa w cyfrową maź.