Konstruując ten intymny i wnikliwy portret Lynda Myles, akademiczka Susan Kemp przywołuje formę, która służy definiowaniu, krytykowaniu i zmienianiu paradygmatów w kulturze – manifest. Łącząc materiały archiwalne z wypowiedziami rozmówców, wśród których są Jim Hickey i B. Ruby Rich, Kemp posługuje się serią prowokacji, by wydobyć filozofię stojącą za całym życiem przełomowej pracy filmowej. W centralnej rozmowie filmu Myles pięknie opowiada o dreszczu emocji towarzyszącym organizowaniu pokazów (w tym Women's Event z 1972 roku oraz pionierskich retrospektyw twórczości Douglas Sirk, Sam Fuller i Raoul Walsh, a także wielu innych), nie stroniąc przy tym od niekonwencjonalności.