Wesele Figara to jedna z najbardziej emblematycznych oper w repertuarze. Brahms mówił o niej jako o „cudzie”, a skarga Hrabiny do dziś rozbrzmiewa jako jedna z najbardziej przejmujących kart muzycznych. Mozart i jego librecista Da Ponte rozpoczęli współpracę od ponownego sięgnięcia po komedię Beaumarchais’go, która wywołała skandal w paryskim towarzystwie. Sztuka została zakazana przez Józefa II w 1785 roku w wiedeńskim Theater. Czy stało się tak dlatego, że zbyt wyraźnie ukazywała sprzeczności chwiejącego się już reżimu, gotowego runąć wraz z rewolucją francuską? Netia Jones zachowuje samą istotę sztuki Beaumarchais’go, z humorem, lecz nie bez przekory, poddając refleksji relacje międzyludzkie w inscenizacji, która zaciera granicę między rzeczywistością a fikcją do tego stopnia, że każe zapytać za Hrabim: „Czy gramy komedię?”